Wystawa zatytułowana "Tam, gdzie światło nie rzuca cienia" prezentuje czterech wyrazistych malarzy współczesnej sceny europejskiej: niemieckich artystów Tilla Gerharda i Fritza Bornstücka, polskiego malarza Marka Batorskiego oraz czeskiego twórcę Jiříego Hauschkę. Temat krajobrazu nie jest tu ujmowany geograficznie, lecz egzystencjalnie, jako przestrzeń, w której rzeczywistość przeplata się ze wspomnieniem, podświadomością i subtelną ironią. Obrazy wszystkich czterech artystów wyrastają z realnych fragmentów świata, jednakże przekształcają je w miejsca niepokojąco znajome, a zarazem głęboko osobiste.

Krajobrazy nie są ani piękne, ani tragiczne – raczej niedopowiedziane. Ptak pozostawił po sobie skrzydło, lecz nie wiadomość. Ślad pozostał, ale sens się wymyka. Halucynacyjne pole barw Gerharda, tajemnicze fragmenty Bornstücka, mroczne i imaginacyjne warstwy malarskie Batorskiego oraz medytacyjny świat Hauschki na granicy snu i jawy tworzą dialog poświęcony temu, co pozostaje, gdy wszystko, co istotne, zniknęło. Wystawa jest zaproszeniem do przestrzeni, w której światło pada inaczej. Może bez cienia, ale nie bez znaczenia.

Wystawa “Twór” prezentuje jak dotąd największy projekt wystawienniczy rzeźbiarza Ladislava Vlny. W industrialnej Hali Turbin EPO1 powstaje przestrzeń, która wykracza daleko poza tradycyjną koncepcję wystawy rzeźbiarskiej. Wystawa została skomponowana jako scenograficznie skonstruowana całość, którą można odczytywać linearnie, jako opowieść o stworzeniu, a także fragmentarycznie, poprzez pojedyncze dzieła, z których każde niesie własne znaczenie.

Vlna bada w swojej twórczości postać jako byt w stanie przemiany, jako ciało, formę i ślad woli. Jego prace oscylują między ekspresyjnym modelowaniem a surową materialnością, między jednostką a całością, między zniszczeniem a troską. Wystawa podejmuje temat postaci jako żywej, poruszającej się istoty, jak i rzeźbiarskiej kreacji, w której odciska się zmaganie z materią i wymiar duchowy.

“Twór”; to nie tylko wystawa rzeźb. To przestrzenna wypowiedź o napięciu między tym, co powstaje, a tym, co się rozpada. O egzystencji, która nigdy nie jest ostateczna. O materii, która oddycha. Wystawa stanowi część długofalowego programu EPO1, którego celem jest prezentacja współczesnej rzeźby jako żywego, dialogicznego i świadomego środowiskowo organizmu.

Wystawa intermedialna grupy artystycznej HOMO_DIGITALIS_3.2.1 (Petr Profen Mareš i Martina Kopecká Jurčeková wraz z zespołem) bada granice sztuki, nauki i technologii w czasie dynamicznego rozwoju sztucznej inteligencji. Antyczne oraculum, głos wyroczni, w tym kontekście przeobraża się w cyfrowe proroctwo generowane przez „kreatywne algorytmy”, które zwiastują nowożytny mit o nadejściu Osobliwości, świcie Hiperintelektu i narodzinach Metaczłowieka.

Wystawa AI ORACULUM – The Future Is Now! pogłębia refleksję twórców nad estetyką sztucznej inteligencji, filozofią transhumanizmu i wpływem nowych
technologii na społeczeństwo i środowisko. Instalacja łączy generatywne narzędzia sztucznej inteligencji, projekcje audiowizualne, obiekty holograficzne, interfejsy VR oraz odpady cyfrowe, tworząc złożoną, immersyjną przestrzeń wyobraźni, w której odwiedzający znajduje się między dwoma biegunami – utopijnym marzeniem o „wirtualnym raju” a dystopijną wizją cyberapokalipsy.

The future is now, ale jaka przyszłość to będzie? To zależy również od tego, w jakie proroctwa jesteśmy gotowi się wsłuchać.

Wystawa Evy Damborskiej przedstawia przekrój jej całego dorobku artystycznego, który swoimi subtelnymi obiektami i instalacjami łączy delikatność, rzemieślniczą precyzję i głębokie kobiece doświadczenie. Artystka pracuje z włóknem jako medium artystycznym i egzystencjalnym, za pośrednictwem którego porusza temat ciszy, troski, pamięci i cyklicznej siły życia. Czerpie inspirację z natury, z rytmów wzrostu i zaniku, ze struktur organicznych, z form, takich jak pajęczyny, gniazda lub kokony. Instalacja stworzona dla industrialnej przestrzeni Hali Turbin w EPO1 podkreśla kontrast delikatnych materiałów i masywnej architektury. Damborská używa tkanin, nici, papieru, drucików i celofanu, które na siebie nakłada, haftuje, łączy i komponuje w wizualne partytury ciszy i skupienia. Jej twórczość nosi ślady kontemplacji, troski i medytacyjnego powtarzania, w którym skrywa się cicha siła. Wystawa podkreśla paradoks włókien – są niemal niewidoczne, a mimo to utrzymują kształt, łączą, chronią. W tym delikatnym medium odzwierciedla się kobiecość, której siła wynika z empatii, wytrwałości i zdolności do przemian. Każde dzieło jest unikalną syntezą wrażliwości i artystycznej odwagi. Wystawa zachęca do dostrzegania detali, które często pozostają ukryte, oraz przypomina, że to najcichsze, może być również najtrwalsze.

Poeta absurdu, bohem z ostrawską patyną, artysta, który nigdy nie schylił się przed powagą świata. Jiří Surůvka jest żyjącą legendą, enfant terrible czeskiej sztuki plastycznej, którego twórczość oscyluje między dadaistyczną zabawą, ostrą ironią i bezkompromisową krytyką społeczeństwa. Wystawa Palacz z elektrowni przedstawia wybór z twórczości tej wyrazistej postaci czeskiej sceny artystycznej, która wyróżnia się kombinacją ironii, groteski i głębokiego humanizmu. W industrialnej maszynowni Centrum Sztuki Współczesnej EPO1 i przyległych black boxach autor prowadzi osobliwy dialog między apelem antywojennym, krytyką społeczną a specyficznym humorem. Obok słynnego obiektu Ojcostwo czy zapisów performansów alter ego Batmana, wystawa przedstawia także cykl Twórcy wojny, w którym Surůvka za pomocą osobliwych postaci demaskuje absurd przemocy i manipulacji. Jego sztuka, balansująca między performance, obiektem a nowymi mediami, reflektuje świat poprzez krzywe zwierciadło, które jednak tym dokładniej odzwierciedla rzeczywistość.

Temat postaci z podziemia przestępczego w postaci kłusowników, pijaków i prostytutek, ale także mitycznych przewoźników i władców podziemia przenika sztukę wizualną od niepamiętnych czasów. Malarzy, rzeźbiarzy, poetów i pisarzy od zawsze interesowały losy ludzi poruszających się na skraju społeczeństwa, w tak zwanym podziemiu. Wyraz podziemie ma jednak podwójne znaczenie – w równym stopniu przyciąga uwagę artystów również jako mitologiczne miejsce, do którego po śmierci udają się dusze. 

Ekspozycja przedstawia dzieła współczesnych autorów, którzy z obiema wspomnianymi płaszczyznami motywu podziemia pracują w swoim specyficznym języku artystycznym. Wystawione dzieła przedstawiają zarówno złodziei i dealerów, jak też przewoźników i bogów. Szeroka oferta dzieł i różnorodność ich ujęć potwierdzają, że podziemie nie jest tylko jednym z wielu motywów, ale trwałym źródłem inspiracji.

Wystawianie:

Patrik Adamec, Andrea Baštýřová, Jiří Baštýř, Aleš Brázdil, Andros Foros, Martin Gerboc, Petr Hajdyla, Tomáš Jetela, Alžběta Josefy, Tomáš Kurečka, Filip Kůrka, Martin Mulač, Nikola Emma Ryšavá, Tomáš Roubal, Jan Slanina, Tomáš Skála, Emil Taschka, Jan Uldrych, Annemarie Vardanyan, Jan Vytiska